Dag 33: 19-02-13 (2de deel)

Goeienavond Nederland,

          Nadat we gisteren door tijdgebrek het verslag wel heel kort moesten houden wilden we nu maar eens wat meer gaan vertellen. De eerste 24 uur van 19 februari bestonden er voornamelijk uit afscheid nemen en gereed maken voor de reis naar het laatste continent voordat we naar huis gaan, Amerika. Om 17.00 uur werden we opgepikt door een busje van de reisorganisatie aldaar en begonnen we aan de 2 uur durende terugtocht naar Nadi. De airconditioning van het busje kwam als het ware als een verlossing. Wat een benauwdheid en een hitte, hier op Fiji.

          Na een tweetal uren naderde we Nadi en de chauffeur wees ons op een opmerkelijke bergketen. Voor ons doemde "The Sleeping Giant" op en als je goed kijkt op de foto dan vormt deze bergketen het silhouet van een man die op zijn rug ligt. Rechts op de foto zijn gezicht, daarna zijn buik en links zijn voeten. Een opmerkelijke speling van de natuur.

          Nu we deze beelden hadden vereeuwigd duurde het niet lang voordat we bij het vliegveld aankwamen. Al daar aangekomen eerst maar eens inchecken. Wel, nadat onze spullen zo'n driekwart van de wereld hadden gezien gingen hier plotseling alle alarmlichten op rood. Amsterdam, Hong Kong, Nieuw Zeeland en om Fiji binnen te komen interresseerde de douanebeambtes het geen ene mallemoer wat we wilde in- of uitvoeren (op 2 appeltjes na dan :-) ), laat staan hoe het verpakt was.

         Een overdreven gegraai in de handbagage van Charlotte door de ambiteuze douanebeambte liet mijn irritatiegevoel naar ongekende hoogtes stijgen en dat was beduidend meer dan wat goed voor een mens is. De douanebeambte kreeg langzamerhand nu ook in de gaten dat ze mijn geestelijke gezondheid inmiddels onder hoge druk had gezet en verontschuldigde zich. "I am sorry sir. We're just following international rules". Ik beet terug met: "O no, you are following American rules and not the international ones!" Zo, steek die maar in je zak! En dat deed ze dan ook. Alle make-up spullen en mijn aftershaves werden er prompt uitgehaald en deze zouden dan ook niet weer terug keren naar Amsterdam. Ze probeerde nog wel om ons er op attent te maken dat we alsnog een doorzichige plastic zak konden gaan halen. Halen?????? KOPEN, zul je bedoelen!!!! Nou, dat verdomde ik ten ene male. Toen had ik echt zo iets van: Stik er dan ook maar in!!! Verwen je man of wie dan ook er maar mee maar van ons krijg je geen cent!! Zo gezegd, zo gedaan. De bagage was nu weer een stuk lichter en dat gaf dan weer geen problemen bij de gewichtscontrole. Ieder nadeel heb z'n voordeel, aldus meester Johan Cruyf. Koffer weer gesloten en als de bliksem het vliegtuig in.

            We vertrokken om precies 22.00 uur en niet lang daarna zouden we de datumgrens passeren. Geen douanes dit keer en ook geen bericht van de captain maar hier ging dan toch iets bijzonders plaats vinden. Om middernacht werd het geen woensdag maar weer opnieuw dinsdag. Vertrokken op dinsdag 19 februari 22.00 uur uit Nadi, Fiji, aankomst op dinsdag 19 februari 11.45 uur in Los Angeles US. Toch een soort van "Back to The Future" en het reizen in de tijd is dan toch mogelijk. Steek in je zak, die tijdwinst! Er staat dan weer wel tegenover dat we eerst respectievelijk 12 uur (Nieuw Zeeland) en 11 uur (Fiji) op jullie voor liepen. nu lopen we echter 9 uur achter op jullie. Ach ja, je kunt nu eenmaal niet alles hebben. :-)

          Na zo'n kleine 11 uur landden we dan uiteindelijk in Los Angeles. Het vliegveld is nog niet eens zo groot, zeker stukken kleiner als je het dan vergelijkt met Amsterdam of Hong Kong. Dat resulteerde natuurlijk in veel te weinig douanebeambtes om onze papieren te controleren. Komt daar nog bij dat ze alle vinger afdrukken willen hebben + daarbij ook nog eens een foto. Daar waar bij ons de duim en wijsvinger voldoende zijn moeten de Yankees weer alles van je weten en hebben en denk maar niet dat ze deze data gaan vernietigen als we de VS weer verlaten hebben. Zo sta je voor de rest van je leven te boek als een mogelijke crimineel. Wel, nu jullie dit weten hoeft het geen verdere uitleg dat je hier gemakkelijk 1,5 tot 2 uur kwijt bent, puur en alleen om je paspoort te laten zien. Mijn pro-amerikaanse instelling (wat toch al niet groot was) slinkt als sneeuw voor de zon. Hierna de koffers opgehaald en daarna kregen we het toch echt Spaans benauwd. We zagen hoe bij andere passagiers (we hadden echt met ze te doen)alles overhoop werd gehaalt en van alles en nog wat in beslag werd genomen en de angst dat ons dit ook zou overkomen pakte als een zeer donkere onweerswolk boven ons samen. Maar het weer kan hier dus ook zeer snel om slaan. We mochten doorlopen! Ze zullen wel gezien hebben op de papieren uit Fiji dat we hier al (op)gelicht zijn. Bij ons viel inmiddels niets meer te halen. Ik hoop echt dat als we over 10 dagen naar huis gaan, het toch allemaal wat makkelijker zal gaan. Wie dat weet, graag reageren zodat we ons niet meer druk hoeven te maken. Regelrecht naar de bus die op ons stond te wachten om ons naar het autoverhuurbedrijf te brengen.

           Hier aangekomen bleek er een Amerikaans cliche weer boven te komen. Big - bigger - biggest! Misschien kennen jullie die Nederlandse reclame nog wel: "Where we from everything is much bigger!!!". En dat was dan ook zo. We hadden een Kia maar omdat we ook nog naar Las Vegas zouden rijden werd ons toch een ander type aanbevolen namelijk een Cadillac voor 25 dollar per dag meer. Nee, dat moestten we maar niet doen. Op de vraag met welke luchtvaartmaatschappij we naar het land van plenty zijn gekomen antwoordde ik dat dat was met New Zealand Airways. Prompt ging er 7 dollar per dag af maar daar hoorde dan ook een andere auto bij. Een nog grotere SUV was ons deel, ook een Ford (type krijgen jullie morgen met foto's uiteraard). Een enorme bak die zelfs de BMW X6 van mijn broertje in zijn hemd doet staan :-). Overal knopjes voor en soms wel 3 voor min of meer dezelfde functie. We zijn per slot van rekening in Amerika en dat willen ze ons ook maar al te graag laten weten! En zeg nou zelf, voor 70 eurocenten per liter hoef je het ook niet te laten! En de Amerikanen vinden deze prijs al veel te hoog. Volgetankt en ook nog eens zo leeg mogelijk terug brengen! Dat noem ik nog eens service! Ja Rutte, waar blijf je nou met €1,86 per liter in Nederland? Riekt toch wel wat naar oplichting, kwartje van Kok bijvoorbeeld.

          Niet lang daarna waren we bij het hotel aangekomen en we waren kapot van zo'n lange dinsdag. (gelukkig dat we vakantie hebben en niet hoeven te werken :-) ) Morgen weer meer avonturen en foto's.

Charlotte en Ger